ఈ మధ్య తెలుగు సినిమాల్లో ఫైట్లు, ఫారిన్ లొకేషన్స్, గ్రాఫిక్స్ లాంటివి నిండిపోయి ఉంటాయి. అలాంటి టైంలో కన్యాకుమారిలాంటి సినిమా వస్తే, అది వానతరువాత వచ్చే మట్టి వాసనలా అనిపిస్తుంది — చాలా ప్యూర్‌గా, చాలా హాయిగా.

దర్శకుడు సృజన్ అట్టాడ తీసిన ఈ సినిమా కథ విషయానికి వస్తే  ఒక గ్రామంలో జరిగే సాదాసీదా కథ కానీ మనసుకు హత్తుకునే ప్రేమకథ. అమ్మాయి కలలు కనేది పట్టణ జీవితం గురించి, అబ్బాయి మాత్రం నేలతో, గ్రామంతో బంధం పెట్టుకున్న రైతు. ఈ ఇద్దరి మధ్య నెమ్మదిగా కలిగే ప్రేమ, ఈ సినిమాకి ప్రాణం 

గీత్ సైనీ తన పాత్రలో చక్కగా నటించింది. ఆమె మాటల్లో, ఎక్స్ప్రెషన్స్‌లో సహజత్వం కనిపిస్తుంది. ఆమె స్లాంగ్, ప్రవర్తన అంతా సరిగ్గా ఆ ఊరి అమ్మాయిలా ఉంది.
శ్రీచరణ్ రాచకొండ అయితే రైతు పాత్రలో బాగా ఆకట్టుకున్నాడు. మాటలు తక్కువే అయినా, ఆయన చూపుల్లోనే భావాలు కనిపిస్తాయి.

సినిమా పేస్ కాస్త నెమ్మదిగానే ఉన్నా, అదే దాని అందం. ఎక్కడా ఆర్టిఫిషియల్‌గా అనిపించదు. నెమ్మదిగా సాగుతూ, మనల్ని ఆ ప్రపంచంలోకి తీసుకెళ్తుంది. ప్రేమని పెద్దగా చూపించకుండా, మెల్లగా, నిజాయితీగా చూపించడం ఈ సినిమా స్పెషాలిటీ.

సినిమాటోగ్రఫీ చాలా బాగుంది. ప్రతి సీన్‌ కూడా గ్రామీణ జీవితం ఎలా ఉంటుందో నిజంగా చూపిస్తుంది. సంగీతం కూడా సాఫ్ట్‌గా, కథలో కలిసిపోయేలా ఉంటుంది.

సినిమా చూసిన తర్వాత ఒక తీపి ఫీలింగ్ మిగిలిపోతుంది — “ఇంకా కొంచెం కొనసాగితే బాగుండేదనిపిస్తుంది.” ఆ హాయితనం, ఆ నిజాయితీనే కన్యాకుమారికి ప్రాణం.

ఇది పెద్దగా షౌట్ చేసే సినిమా కాదు. పెద్దగా మలుపులు ఉండే సినిమా కాదు. కానీ మనలోకి నెమ్మదిగా దిగిపోయే సినిమా. మన చుట్టూ ఉండే మనుషులు, మన మట్టివాసన, మన ప్రేమలు గుర్తు చేసే కథ ఇది.

🎬 మొత్తం మీద:

ప్రదర్శనల హడావుడి మధ్యలో ఒక ప్రశాంతమైన, హాయిగా అనిపించే ప్రేమకథ.
కన్యాకుమారి — సాదాసీదాగా, కానీ హృదయాన్ని తాకేలా తీసిన అందమైన సినిమా.

థియేటర్ లో మిస్ అయిన వాళ్లు ఓటిటిలో తప్పకుండా చూడండి 

OTT PLATFORM : PRIME VIDEO